Το πεταγμα

Βρεθήκατε να σεριανίζεται παρέα κι έτσι δεθήκατε..
Εσύ γοητεύτηκες απ' αυτόν..
Αυτός σ' αγάπησε, και σου 'χτιζε ένα πύργο από κρύσταλλο
να μην σε χτυπάει ο άνεμος
να πέφτει πάνω σου ο ήλιος πιο καύτος
να 'χεις να χαίρεσαι, αγναντεύοντας τις ομορφιές του κόσμου
κι εσύ γελούσες, κι όσο γελούσες αυτός τον έχτιζε ακόμα πιο ψηλό
για να 'ναι η θέα σου πολύ, για να μπορείς να αγγίξεις με τα χέρια σου τους ήλιους
ώσπου κάποτε έπαψες να γελάς, δεν μπορούσες να την αντέξεις τόση ομορφιά
κι έπαψες να γελάς, κλείνεις τ' αυτιά να μην ακούς
κι ο πύργος σκοτεινιάζει, κλείνεις τα μάτια να μην βλέπεις
κι ο πύργος τότε τρίζει, κλείνεις τις πόρτες της ψυχής
κι αρχίζει ο πύργος να ραγίζει
και τότε αυτός που τόσο σ' είχε αγαπήσει, παίρνει το βλέμμα του από πάνω σου
αγγίζει με τις άκρες των δαχτύλων του το κρύσταλλο
αφήνοντας σε να θωρείς για πάντα το ειδωλό σου..